باب دوم سپردن وزارت [ انواع وزارت ] وزارت بر دو گونه است : وزارت تفويض و وزارت تنفيذ . وزارت تفويض آن است كه امام كسى را وزير خويش گيرد كه كارها را به‌طور كامل به او وامىگذارد تا در آن‌ها بر پايه رأى خويش تدبير كند و بر پايه اجتهاد خود عمل كند . جواز اين نوع از وزارت ممتنع نيست ، چنان‌كه خداوند از زبان پيامبر خود موسى عليه السّلام چنين حكايت كرده است : « برايم از كسانم وزيرى قرار ده ؛ هارون برادرم را . به او پشت مرا محكم كن و او را در كار من شريك ساز » . « 1 » اگر چنين چيزى در نبوت جايز باشد در امامت جايزتر است . به علاوه ، اين امكان وجود ندارد كه امام به تنهايى و مستقيما همه آنچه را كه در تدبير امت به او واگذار شده است به انجام رساند ، مگر زمانى كه كسانى ديگر را جانشين خود قرار دهد . انتخاب وزيرى كه براى تدبير كارها با وى هم‌انديشى كند ، در اجراى امور بسى بهتر از آن است كه امام خود به تنهايى به كارها بپردازد . امام با اين انتخاب مىتواند تكيه‌گاه خويش را محكم كند و از لغزش دور تر و از نابسامانى ايمن‌تر باشد .

--> ( 1 ) . طه / 29 - 32 : وَ اجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي . هارُونَ أَخِي . اشْدُدْ بِهِ أَزْرِي . وَ أَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي .